Εντυπώσεις από το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ – Τυνησία 2013 (2ο μέρος, συνέχεια από το προηγούμενο)

 

Τα δύο επόμενα θέματα για τα οποία θα ήθελα να μεταφέρω την εικόνα που πήρα είναι:

 

  • Ποια είναι η οικονομική κατάσταση στην Αίγυπτο και ποιές οι προοπτικές.

  • Πως μεταβάλλεται η κατάσταση για τα κινήματα στα BRICS και τι μορφή θα μπορούσε να πάρει μια διεθνοποιημένη αντίσταση στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

 

 

Η οικονομική κατάσταση στην Αίγυπτο δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο πρακτικό ενδιαφέρον για μας εδώ στην Ελλάδα, ωστόσο, τα όσα διαδραματίζονται εκεί ηχούν πολύ γνώριμα. Κατά μια έννοια σε πολλούς τομείς προηγούμαστε της Αιγύπτου και μπορούμε, βασιζόμενοι στην πείρα μας, να δούμε που οδηγείται.

 

Φοβάμαι όμως ότι εκείνο που μπορούμε να δούμε με το καθαρό βλέμμα του εξωτερικού παρατηρητή για την Αίγυπτο δεν το βλέπουμε για εμάς εδώ, κάτω από την πίεση ενός πλέγματος φόβου, ελπίδας, ψευδαισθήσεων, και τελικά απώθησης της πραγματικότητας.

 

Από μια άλλη άποψη, εκείνη της εξαθλίωσης, η Αίγυπτος μας δείχνει που οδηγούμαστε εμείς.

 

 

Υπό κανονικές, πολιτικά, συνθήκες το βασικό δίλημμα για την Αίγυπτο θα ήταν αν πρέπει να προσπαθήσει να βελτιώσει τους όρους της εξάρτησής της ή αν θα επιλέξει μια ανεξάρτητη πορεία.

 

 

Η Αίγυπτος υποφέρει από τα κλασικά προβλήματα όλου του τρίτου κόσμου: μαζική ανεργία, εκτεταμένη φτώχεια, τεράστια οικονομική ανισότητα, δαπάνες για υγεία και παιδεία που είναι από τις χαμηλότερες στον κόσμο, μετανάστευση του πιο ικανού εργατικού δυναμικού. Σε μια τέτοια κατάσταση η οικονομική ανασυγκρότηση πάει χέρι – χέρι με την κοινωνική δικαιοσύνη όχι για λόγους ανθρωπιστικούς, αλλά, τελείως “τεχνοκρατικά”, γιατί μόνο ένα εγγυημένο ελάχιστο επίπεδο διαβίωσης μπορεί να υποστηρίξει ένα εργατικό δυναμικό κάποιας ανεκτής ποιότητας έτσι που να μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Το σημείο αυτό ήταν η αφετηρία των ομιλιών που παρακολούθησα, και η σημασία του για εμάς είναι ότι η συνεχιζόμενη εξαθλίωση στην Ελλάδα, αν προχωρήσει αρκετά, θα καταστρέψει τον βασικό παραγωγικό πόρο κάθε χώρας που είναι το εργατικό της δυναμικό. Η κατάσταση αυτή δύσκολα αντιστρέφεται.

 

Πέρα από αυτά, η Αίγυπτος είναι ενταγμένη με στρεβλό τρόπο στον διεθνή καταμερισμό εργασίας: ενώ έχει έναν μεγάλο αγροτικό τομέα, εισάγει το μεγαλύτερο μέρος των τροφίμων που καταναλώνει, καθώς από την εποχή της αποικιοκρατίας της δόθηκε ο ρόλος του βαμβακοπαραγωγού. Μεγάλο μέρος όμως των ρούχων, ακόμη και των βαμβακερών, που πωλούνται στην Αίγυπτο είναι εισαγόμενα – κυρίως από την Κίνα. Η Αίγυπτος έχει από τις χαμηλότερες φορολογίες εταιρειών και υψηλού εισοδήματος στον κόσμο, και περιμένει, (μαζί με όλους τους άλλους ανταγωνιζόμενους φτωχούς), με απλωμένο χέρι τις ξένες επενδύσεις που θα τονώσουν την οικονομία και οι οποίες φυσικά ποτέ δεν έρχονται. Η εξαθλίωση από μόνη της δεν φέρνει ξένες επενδύσεις.

 

 

Οι προτάσεις των οικονομολόγων που ακούσαμε ήταν βασικά “κεϋνσιανές” αφού ξεκίναγαν με μια λογική τόνωσης της ζήτησης: ανακατανομή του πλούτου προς τα χαμηλότερα στρώματα με εγγυημένο κατώτατο επίπεδο μισθού, αύξηση των δαπανών για υγεία και παιδεία, και μέτρα κατά της ανεργίας. Οι πόροι αυτοί πρέπει να έλθουν από τη φορολογία των υψηλών εισοδημάτων. Βασικός στόχος είναι η υποκατάσταση των εισαγωγών με εγχώρια παραγωγή. Όπως χαρακτηριστικά είπαν, η στροφή στην εσωτερική αγορά συνδυάζεται με την κοινωνική δικαιοσύνη. Η στροφή στην εξωτερική αγορά πάει χέρι – χέρι με την κοινωνική αδικία.

 

Πρότειναν επίσης την επιδότηση μικρών εταιρειών που θα απασχολήσουν κόσμο και θα ανακόψουν την αιμορραγία της μετανάστευσης.

 

Ένα μεγάλο πρόβλημα είναι το δημόσιο το οποίο πρέπει να παίξει ενεργό ρόλο στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, Οι ιδιώτες δεν θα επενδύσουν στην κατεύθυνση που ωφελεί την κοινωνία, δεν θα πάνε σε απομακρυσμένες περιοχές, γενικότερα θα κινηθούν με γνώμονα το κέρδος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Έτσι είναι απαραίτητο ο δημόσιος τομέας να παίξει ενεργό ρόλο στην παραγωγή. Όμως φαίνεται ότι η διαπλοκή οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων και η διαφθορά είναι σε τέτοια επίπεδα στις περισσότερες αραβικές χώρες που δυσκολευόμαστε να το συλλάβουμε ακόμη κι εμείς στην Ελλάδα.

 

Ο αγροτικός τομέας στην Αίγυπτο υποφέρει από υψηλή φορολογία, μόλυνση του περιβάλλοντος, και εκμετάλλευση από τους εμπόρους. Οι προτάσεις που ακούσαμε ήταν για υποστήριξη των αγροτών και εμπλοκή του κράτους στην εμπορία αγροτικών προϊόντων ώστε να τους προστατέψει από τους μεσάζοντες

 

 

Σε απόλυτο contrast με τις πιο πάνω προτάσεις που ακούσαμε είναι η σημερινή πραγματικότητα. Η κυβέρνηση των αδελφών μουσουλμάνων δεν δημιουργεί θέσεις εργασίας, αντίθετα κατηγορεί τους ίδιους τους ανέργους που είναι άνεργοι. Επίσης, ετοιμάζεται να πάρει ένα μεγάλο δάνειο από το ΔΝΤ χωρίς να έχει εξηγεί που θα κατευθυνθούν οι πόροι αυτοί. Είναι εντυπωσιακό ότι το δάνειο αυτό, που πάει πακέτο με ιδιωτικοποιήσεις και μέτρα λιτότητας, δεν αιτιολογείται στο εσωτερικό με το πως θα χρησιμοποιηθεί, ούτε εξηγείται το πως θα αποπληρωθεί, το βασικό επιχείρημα είναι ότι θα αποτελέσει απόδειξη προς τον επιχειρηματικό κόσμο ότι η Δύση στηρίζει την Αίγυπτο κι επομένως οι επιχειρήσεις μπορούν άφοβα να έρθουν και να επενδύσουν !!! Λίγες αμφιβολίες υπάρχουν ότι το δάνειο αυτό βασικά θα βοηθήσει τους αδελφούς μουσουλμάνους να εδραιώσουν την θέση τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΔΝΤ πρότεινε με τους ίδιους όρους δάνειο και στην Ινδία, η οποία το απέρριψε, αντίθετα η Αίγυπτος, το τίμησε.

 

 

Μια δεύτερη πηγή κρατικού δανεισμού που προωθείται και έχει όπως φαίνεται πολλαπλή στόχευση είναι τα “ισλαμικά ομόλογα”. Στο εσωτερικό προβάλλονται ως πανάκεια αφού είναι άτοκα, (είπαμε: ισλαμικά), επενδυτικά χρεόγραφα με στόχο την ανάπτυξη. Φυσικά, όταν λέμε “άτοκα” στον ισλαμικό επιχειρηματικό κόσμο, όπως και στις ισλαμικές τράπεζες, παίζουμε με τις λέξεις. Κάθε κατάθεση ή δάνειο, επισήμως, δεν έχει τόκο γιατί απαγορεύεται από τη θρησκεία, αλλά υποτίθεται ότι με τα χρήματα αυτά αγοράζονται κάποια εμπορεύματα ή κάποια άλλη αξία που που κινείται ανοδικά και στη λήξη ο κεφαλαιούχος εισπράττει όχι “τόκο” αλλά ένα “εμπορικό κέρδος”. Έτσι και τα “άτοκα” ισλαμικά ομόλογα, έχουν επί της ουσίας ένα κόστος δανεισμού ίδιο ή και υψηλότερο από αυτό των χρηματαγορών. Όμως, το σημαντικό εδώ, είναι ότι οι εγγυήσεις των “αναπτυξιακών” αυτών ομολόγων είναι σημαντικά κομμάτια της δημόσιας περιουσίας. Επί της ουσίας πρόκειται για έναν πλάγιο τρόπο ιδιωτικοποίησης της δημόσιας περιουσίας. Ο σχετικός νόμος έχει βεβαίως μια πρόβλεψη ώστε να μην μπορούν να ιδιωτικοποιηθούν μνημεία, όπως οι πυραμίδες, αλλά ξεκάθαρα ανοίγει τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση του νερού, της ενέργειας και των μεταφορών, ενώ θα ακολουθήσουν από ότι φαίνεται η υγεία και η παιδεία.

 

Συμπερασματικά, η Αίγυπτος των αδελφών μουσουλμάνων δεν προσανατολίζεται σε μια αυτοδύναμη ανάπτυξη προσαρμοσμένη στην εσωτερική ζήτηση, κάτι που μπορεί να συνδυαστεί αρμονικότερα με την κοινωνική δικαιοσύνη για την οποία τόσοι σκοτώθηκαν. Αντίθετα, στρέφεται σε νεοφιλελεύθερες πολιτικές που υποτίθεται ότι ποντάρουν στην ανταγωνιστικότητα σε διεθνές επίπεδο, είτε γιατί όντως ελπίζουν ότι θα γίνουν οι “εκλεκτοί φτωχοί” που θα προτιμήσουν οι επενδυτές, είτε, (κι αυτό είναι το πιθανότερο), επειδή ενεργούν προς όφελος της εγχώριας ελίτ, εξασφαλίζοντας παράλληλα τη συμπαράσταση της Δύσης.

 

 

Tα BRICS και ορισμενα συμπεράσματα

 

 

Σχετικά με την κατάσταση για τα κινήματα στα BRICS και τι μορφή θα μπορούσε να πάρει μια διεθνοποιημένη αντίσταση στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση μίλησαν πολλοί από διάφορες χώρες, ανάμεσά τους και ο Σαμίρ Αμίν, και ο Αγκυτόν, ενώ παραβρέθηκε και ο Βαλλερστάιν, που δεν μίλησε.

 

 

Η πρώτη διαπίστωση ήταν ότι η διεύρυνση των G8 σε G20 αφορά μόνο το πεδίο της οικονομίας. Τα πολιτικά και στρατιωτικά θέματα συνεχίζουν να συζητούνται μόνο μεταξύ των G8.

 

Δεύτερον, η οικονομική ανάπτυξη των G20 έχει ευνοήσει εισοδηματικά ένα σημαντικό μέρος της μεσαίας τάξης που παλαιότερα έβλεπε με συμπάθεια τα διάφορα κινήματα. Τώρα όμως η οικονομική άνοδος έχει απομακρύνει τη μεσαία τάξη από τα κινήματα καθώς αυτή προσδοκά να ενταχθεί στην ανώτερη. Για το λόγο αυτό η κατάσταση για τα κινήματα στις αναδυόμενες χώρες έχει δυσκολέψει.

 

 

Σχετικά με τη Βραζιλία: Το 1888 καταργήθηκε η δουλεία αλλά οι πρώην δούλοι αποκλείστηκαν από τη διανομή της γης η οποία συγκεντρώθηκε σε λίγα χέρια. Αυτή είναι η αφετηρία ενός χρόνιου προβλήματος φτώχειας καθώς πολλοί άκληροι συνέρρευσαν σε τεράστιες παραγκουπόλεις στα περίχωρα των αστικών κέντρων. Ο Λούλα, που προέρχεται από μια από τις φτωχότερες αγροτικές περιοχές της Βραζιλίας, κατάφερε να γίνει το αγαπημένο παιδί τόσο των πλουσίων που αποκομίζουν τεράστια κέρδη από την ανάπτυξη της οικονομίας της Βραζιλίας, αλλά και των φτωχών γιατί για πρώτη φορά υπάρχει ένα μαζικό πρόγραμμα κοινωνικής βοήθειας που καλύπτει περισσότερες από 30 εκατομμύρια φτωχές οικογένειες. Ωστόσο, ο μαγικός αυτός συνδυασμός δεν είναι βιώσιμος γιατί βασίζεται στην υπερεκμετάλλευση των φυσικών πόρων. Παρόλα αυτά, όλο και λιγότεροι συντάσσονται με τα κινήματα που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου γι΄αυτή την πολιτική, καθώς μεγάλα στρώματα του πληθυσμού θεωρούν ότι έχει έρθει η σειρά τους να ζήσουν ένα καταναλωτικό όνειρο που στερήθηκαν για χρόνια.

 

 

Η κατάσταση στη Ν. Αφρική περιγράφηκε με πολύ μελανά χρώματα από έναν μαύρο μεταλλωρύχο: το 1913 η Ν. Αφρική γνώρισε τη δική της “περίφραξη της γης”, (την ιδιωτικοποίησή της δηλαδή), ένα γεγονός, που όπως και στη Βραζιλία, προδιέγραψε μια πορεία φτώχειας για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Το τέλος του άπαρντχάιντ δεν συνοδεύτηκε από οικονομική ανακούφιση των φτωχότερων. Η χώρα ανοίχτηκε στο ελεύθερο διεθνές εμπόριο με αποτέλεσμα να καταστραφεί η βιομηχανία της. Οι εταιρείες κοινής ωφέλειας ιδιωτικοποιήθηκαν και τα τιμολόγια εκτινάχθηκαν αποκλείοντας από αυτές τις υπηρεσίες τους φτωχότερους. Το μεγάλο κεφάλαιο στη Ν. Αφρική, που εξουσιάζει πλήρως τη χώρα, έχει στραφεί στον ορυκτό πλούτο και την ενέργεια. Πρόκειται για μια καταστροφική “ανάπτυξη” που ευνοεί μόνο το σύμπλεγμα αυτό των εταιρειών ενέργειας και ορυκτών, ενώ καταστρέφει το περιβάλλον. Κατά μία έννοια η Ν. Αφρική δεν θα έπρεπε να θεωρείται “αναδυόμενη οικονομία” αφού επί της ουσίας απουσιάζει η μεταποίηση και βασίζεται κυρίως στην υπερεκμετάλλευση και της εξαγωγές του ορυκτού πλούτου.

 

 

Για την κατάσταση στην Ινδία δεν πήραμε μια συνολικότερη εικόνα, καθώς η ομιλήτρια εστίασε σε μια συγκεκριμένη μακροχρόνια και μαζική απεργιακή κινητοποίηση στη Βομβάη. Οι 250.000 οικογένειες εργαζομένων στην υφαντουργία τελικά ηττήθηκαν αφού μετά από έναν αγώνα 7 ετών είχαν πενιχρά κέρδη. Η ήττα αυτή, παρομοιάστηκε με την ήττα των ανθρακωρύχων στην Αγγλία, που έκρινε αρνητικά το μέλλον του συνδικαλιστικού κινήματος συνολικά σε εθνικό επίπεδο.

 

Σχετικά με την Κίνα, δυστυχώς αδυνατώ να μεταφέρω το τι είπαν οι δύο ομιλητές, καθώς δεν έβγαζα νόημα. Σίγουρα είναι πολύ πιο δύσκολο να προσεγγίσει κανείς το πως σκέφτονται και εκφράζονται οι άνθρωποι σε αυτή τη χώρα σε σύγκριση με όσους άλλους άκουσα. Ωστόσο, μπορώ να μεταφέρω το τι είπε σχετικά ο Σαμίρ Αμίν. Παρότι δεν είμαι σίγουρος ότι τα όσα είπε ακούγονται απολύτως πειστικά, η ανάλυσή του έχει σίγουρα πολύ ενδιαφέρον και μπορεί να αποτελέσει αφετηρία για γόνιμο προβληματισμό.

 

Θυμίζω ότι το ζητούμενο στη συζήτηση αυτή ήταν να διαπιστωθεί αν μπορούν να συντονιστούν τα κινήματα σε αυτές τις χώρες σε μια κοινή πάλη “αντιπαγκοσμιοποίησης”.

 

Είπε, λοιπόν ο Σαμίρ Αμίν ότι ο όρος BRICS είναι παραπλανητικός καθώς υποβάλλει την ιδέα ότι οι χώρες αυτές έχουν αρκετά κοινά. Στην ουσία διαφέρουν περισσότερο από όσο μοιάζουν. Η Ινδία αντιμετωπίζει τεράστιο πρόβλημα φτώχειας, η Ν. Αφρική δεν είναι καν αναδυόμενη οικονομία, η Ρωσία έχει έναν ιδιαίτερο γαιοπολιτικό ρόλο, ενώ η Κίνα είναι η μόνη χώρα από τα BRICS που έχει ένα “κυρίαρχο πρόγραμμα” όπως το ονόμασε.

 

Η ιδιαιτερότητες της Κίνας, πέρα φυσικά από το μέγεθός της, πληθυσμιακό και παραγωγικό, είναι δύο:

 

  • Η γη στην Κίνα δεν είναι εμπόρευμα. Η κυριότητα της γης συνεχίζει να είναι κρατική. Αυτό σημαίνει ότι η άτακτη μετακίνηση εσωτερικών μεταναστών από την επαρχία στα περίχωρα των πόλεων δεν συνέβη ούτε θα συμβεί στην Κίνα. Ο αγροτικός τομέας στην Κίνα είναι πολύ σημαντικότερος από ότι σε κάθε άλλη μεγάλη οικονομία. Αν καταλαβαίνω καλά το τι υπονοεί η διαπίστωση αυτή, η παραμονή ή επιστροφή στον αγροτικό τομέα αποτελεί λύση για μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού και είναι μια ασπίδα εναντίον της μαζικής φτώχειας.

  • Η Κίνα ευρίσκεται εκτός της χρηματοπιστωτικής παγκοσμιοποίησης. Ως χώρα που εφαρμόζει ένα μοντέλο κρατικού καπιταλισμού έχει διατηρήσει τον πλήρη έλεγχο του χρηματοπιστωτικού της συστήματος.

 

 

Πάμε τώρα στο “δια ταύτα” που επιχείρησε να συνθέσει ο Αγκυτόν. Το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ ξεκίνησε σαν μια προσπάθεια “παγκοσμιοποίησης από τα κάτω”, σαν μια διεθνοποίηση της αντίστασης ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση “από τα πάνω”. Δεν βρισκόμαστε στην εποχή όπου ισχυρά έθνη κυβερνάν τον κόσμο. Εκεί χρειαζόμασταν ισχυρά πολιτικά κόμματα, εθνικά συνδικάτα, κλπ. Σήμερα μοχλός διακυβέρνησης είναι διεθνείς οργανισμοί όπως το ΔΝΤ. Χρειάζεται αντιστοίχως μια αντίσταση σε διεθνές επίπεδο. Τι μορφή όμως πρέπει να πάρει ? Η αμηχανία μπροστά σε αυτή την ερώτηση ήταν γενικευμένη και είναι νομίζω ενδεικτική του αδιεξόδου.

 

Η ανάλυση που προηγήθηκε έδειξε ότι τα κινήματα σε διάφορες χώρες αντιμετωπίζουν πολύ διαφορετικές καταστάσεις κι έχουν πολύ διαφορετικές προτεραιότητες. Φυσικά και είναι πολύτιμη η ανταλλαγή πληροφοριών, εμπειριών, κλπ. Επίσης σίγουρα χρειάζεται να καλλιεργηθεί ένα κλίμα συναδέλφωσης με τους λαούς και τα κινήματα άλλων χωρών ενάντια στην εθνική λογική που λέει π.χ. ότι όλοι οι Έλληνες είμαστε στο ίδιο καράβι και το συμφέρον του Ελληνικού κεφαλαίου είναι συμφέρον όλων των Ελλήνων συνολικά, εναντίον των Ιταλών ή των Γερμανών. Πολύ περισσότερο οι λαοί και τα κινήματα πρέπει να εναντιωθούν στους σύγχρονους ιμπεριαλιστικούς πολέμους εναντίον των φτωχών σε κάθε μέρος της γης.

 

Ωστόσο οι “κοινές δράσεις” μόνο σε συμβολικό επίπεδο μοιάζουν εφικτές.

 

Όχι μόνο ο συντονισμός αλλά και η απλή στόχευση στο σημερινό περίπλοκο οικονομικό περιβάλλον μοιάζουν αδύνατες.

 

 

Κατά τη δική μου γνώμη, θα πρέπει υιοθετηθεί η γνωστή τακτική “think globally, act locally”, και το περιεχόμενο πρέπει να είναι η αποχώριση κάθε μιας χώρας χωριστά από την παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Στο πιο περιορισμένο εθνικό πλαίσιο, και σε μια μελοντική φάση ακόμη καλύτερα σε τοπικό, θα μπορέσει ευκολότερα να ελεγχθεί η απληστία του κεφαλαίου και να συνδεθεί η παραγωγή με τις ανάγκες της κοινωνίας.

 

Εκείνοι που θίγονται περισσότερο θα πρέπει να προηγηθούν. Η οικονομική παγκοσμιοποίηση είναι η επιλογή του κεφαλαίου – όχι των λαών, και αυτό δεν είναι τυχαίο. Η οικονομική παγκοσμιοποίηση βάζει τους λαούς σε ανταγωνιστική σχέση π.χ. μείωσης του κόστους παραγωγής άρα και των μισθών, μείωσης της φορολογίας του κεφαλαίου, απελευθέρωσης των εργασιακών σχέσεων, χαλάρωση των περιβαλλοντικών νόμων, κ.ο.κ. Είναι αδύνατο, θεωρώ, να συμφωνήσουν και να παλαίψουν οι λαοί και τα κινήματα για ένα παγκόσμιο standard σε αυτά τα θέματα γιατί οι συνθήκες που αντιμετωπίζουν τοπικά διαφέρουν πολύ.

 

Από την άλλη μεριά, ίσως για ορισμένα θέματα π.χ. για μια συντονσμένη άρνηση του χρέους από πολλές χώρες, ίσως να υπάρχει κάποιο περιθώριο κοινής δράσης. Αυτό όμως είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.

 

 

Advertisements
This entry was posted in Οι πιο πρόσφατες αναρτήσεις and tagged . Bookmark the permalink.

2 Responses to Εντυπώσεις από το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ – Τυνησία 2013 (2ο μέρος, συνέχεια από το προηγούμενο)

  1. stergios says:

    Ευχαριστούμε Νίκο για την ενημέρωση.

    Νομίζω πως διαπίστωσες για μια ακόμη φορά αυτό που το ΚΚΕ από την αρχή είχε διαπιστώσει για το ΠΚΦ. Όργανο του συστήματος με άλλη μορφή.

    Είχα κι εγώ ακριβώς την ίδια θέση. Συμμετείχα τις αρχικές φάσεις του εδώ για να διαπιστώσω από κοντά αν έχω δίκαιο στην θέση άρνησης. Διαπίστωσα ότι ήταν χειρότερα τα πράγματα.

    Συνεπώς το ΠΚΦ είναι για μένα ένα περιφερόμενο πτώμα του καπιταλισμού για να εκτονώνονται μικροαστοί και αριστεροί της αντ-ιπαγκοσμιοποίησης την οποία θα ξεχάσουν αμέσως μόλις μυρίσουν πολιτική εξουσία.

    Όσο για την «αραβική Άνοιξη» οι ίδιες σκέψεις έχω κι εδώ.
    Έγραφα τότε (Ιαν. και Μάρτ. -2011) για τις αραβικές εξγέρσεις: «Από τη στιγμή που οι λαϊκές εξεγέρσεις δεν έχουν ένα εναλλακτικό αριστερό κέντρο εξουσίας με εναλλακτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης, κυρίως λόγω φυσικής εξόντωσης της Αριστεράς στις χώρες αυτές, τότε ο κίνδυνο να επανέλθει η άρχουσα τάξη με άλλη μορφή είναι η πιο πιθανή εξέλιξη…..
    Στόχος είναι οι αλλαγές να οδηγηθούν στη νεοφιλελεύθερη δημοκρατία με όλες τις συνέπειες για τον εθνικό πλούτο. Οι εξεγερμένοι θα πάρουν «δημοκρατία» και οι ιμπεριαλιστές τα πετρέλαια!»

    Δεν νομίζω να έχει γίνει κάτι διαφορετικό. Πήραν κανονική καπιταλιστική «δημοκρατία» και η άρχουσα τάξη επανήλθε κανονικά, νόμιμα και δικτατορικά.

  2. Στέργιε,
    ευχαριστώ για το σχόλιο. Φυσικά και είχες δίκαιο. Απλώς είναι πιο ζωντανό να τα ακούς αττά από τους ίδιους που τα ζουν

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s