Οι ψευδοεπιστημονικές αρλούμπες του Στέφανου Μάνου

Κανονικά, δεν θα σχολίαζα άρθρο του κ. Μάνου, αλλά είδα διάφορους φίλους να διακινούν το εν λόγω δημοσίευμα, έτσι αποφάσισα να γράψω δυο λόγια. Ολόκληρο το δημοσίευμα θα το βρείτε εδώ: http://www.kathimerini.gr/798213/opinion/epikairothta/politikh/h-dramatikh-pragmatikothta Μια περίληψη είναι η παρακάτω: – Ο αριθμός των παραγωγικά εργαζόμενων συρρικνώνεται διαρκώς, (2,8 εκατ το 2013), ενώ ο αριθμός των μη παραγωγικών καταναλωτών παραμένει σταθερά υψηλός (3,5 εκατ το 2013). – Συμπέρασμα: αυτή η κατάσταση είναι αδιέξοδη, “η αγελάδα θα ψοφήσει” αναφέρεται χαρακτηριστικά – Πρόταση: Να μειωθούν οι κρατικές δαπάνες, και οι συνταξιούχοι. Να μειωθούν αντίστοιχα οι φόροι των επιχειρήσεων που έτσι θα μπορέσουν να επενδύσουν – Σημείωση: ως μη παραγωγικοί θεωρούνται οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι, ως παραγωγικοί οι ελεύθεροι επαγγελματίες και ο ιδιωτικός τομέας. Το άρθρο αυτό έχει ένα δυνατό σημείο: ότι επιλέγει ως αφετηρία του το πράγματι καίριο ζήτημα της παραγωγικής και μη παραγωγικής δραστηριότητας. Εκεί όμως τελειώνουν οι αρετές του γιατί η μεταχείριση που κάνει σε αυτές τις έννοιες είναι τελείως προπαγανδιστική. Βεβαίως, ο νεοφιλελεύθερος κ. Μάνος δεν θα μπορούσε να κάνει και αλλιώς γιατί οι μη παραγωγικές δραστηριότητες είναι ιδιάζον χαρακτηριστικό του καπιταλισμού και στην Ελλάδα και παγκόσμια, αλλά πάμε στο άρθρο: Θα αρκεστώ σε απλή αναφορά κάποιων σημείων του άρθρου που είναι ύποπτα για να επικεντρωθώ σε αυτά που θεωρώ σημαντικά: Τα ύποπτα: – ο πίνακας εμφανίζει μείωση των εργαζομένων στη γενική κυβέρνηση κατά 133.000 μεταξύ 2010 και 2013. Όμως, ο αρμόδιος υπουργός κ. Μητσοτάκης μας βεβαιώνει ότι μειώθηκαν κατά 250.000 στο ίδιο διάστημα και ότι το συνολικό κόστος της μισθοδοσίας τους μειώθηκε ακόμη περισσότερο (35%). Το σχετικό άρθρο εδώ: (http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231328358) – Το άρθρο προσπαθεί να μας πείσει ότι η αύξηση του χρέους μεταξύ 1999 και σήμερα κατά 200 δις προήλθε αποκλειστικά από την κρατική επιχορήγηση των ασφαλιστικών ταμείων. Εδώ, καταταρχήν αποκρύπτει τη μακροχρόνια και μεθοδευμένη καταλήστευση των ταμείων και των αποθεματικών τους. Μας λέει επίσης ότι δεν φταίει η εισφοροαπαλλαγή των επιχειρήσεων, (βλ εφοπλιστές και όχι μόνο), αλλά το κράτος που δεν άφησε τους συνταξιούχους να ψοφήσουν. Επίσης δεν φταίνε ούτε τα 180 δις τόκων που επιβάρυναν τον δημόσιο προϋπολογισμό στο ίδιο διάστημα, ούτε οι Ολυμπιακοί του 2004, ούτε άλλες κρατικές δαπάνες που συντηρούν τις κρατικοδίαιτες μεγάλες ξένες και εγχώριες επιχειρήσεις, ούτε η στήριξη των τραπεζών, με την οποία συνεχίζουν να πληρώνουν bonus σε υψηλόμισθα στελέχη. ΌΧΙ τίποτε από αυτά: φταίνε ειδικά οι συντάξεις. Πάμε όμως στην ουσία του άρθρου: Το άρθρο υποβάλλει την ιδέα ότι το εμπόδιο στην μεγέθυνση του παραγωγικού τομέα είναι ο τεράστιος αριθμός των εγκλωβισμένων μη παραγωγικών, (στη ουσία τεμπέληδων), συνταξιούχων και δημοσίων υπαλλήλων. Υπάρχει μια εκκωφαντική απουσία από τα στοιχεία αυτού του άρθρου: Ο ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ, που επίσης είναι μη παραγωγικοί και που το άρθρο τους “ξεχνάει”. Αλλά, εμείς ξέρουμε ότι δεν τους ξεχνάει, απλώς, αν τους παρέθετε στον πίνακα θα γινόταν φανερό και στους πιο αγαθούς, ότι η μείωση των παραγωγικών οφείλεται στο ότι έμειναν άνεργοι. Οι μη παραγωγικοί, (φαίνεται και στον πίνακα που παραθέτει το άρθρο), έμειναν λίγο – πολύ σταθεροί. Επίσης, αν μειώσουμε τους μη παραγωγικούς, αυτοί δεν θα γίνουν αυτόματα παραγωγικοί, απλώς θα προστεθούν κι αυτοί στους ανέργους. Αν ο παραγωγικός τομέας είχε τη δυνατότητα να αναπτυχθεί στις σημερινές συνθήκες, κατ΄αρχήν θα τροφοδοτείτο από τους ανέργους, (οι ικανότεροι από τους οποίους φεύγουν μαζικά στο εξωτερικό), όχι από τους συνταξιούχους. Η αλήθεια που δεν θέλει να δει ο κ. Μάνος και το νεοφιλελεύθερο ασκέρι του, είναι ότι το όριο στον παραγωγικό τομέα δεν τον βάζουν οι συνταξιούχοι, αλλά ο ανταγωνισμός. Για να παράξει κανείς στις σημερινές συνθήκες πρέπει να παράγει είτε πιο φτηνά από τους Κινέζους, είτε πιο ποιοτικά από τους Γερμανούς, είτε, κοκ. Στην Ελλάδα – μέλος της ΕΕ, η παραγωγή αποδιαρθρώθηκε συστηματικά και προγραμματισμένα, (εργοστάσια έκλεισαν, επιδοτήθηκε η καταστροφή της αγροτικής παραγωγής , κλπ), διότι ο ρόλος που επιφυλάχθηκε στην Ελλάδα ήταν ουσιαστικά μόνο εκείνος του τουρισμού. Όσο, για τις “επενδύσεις” που δεν αναλαμβάνει ο “καινοτόμος επιχειρηματικός τομέας” υπέρ του οποίου κόπτεται ο κ. Μάνος, δεν φαίνεται να πλήττονται από τους φόρους: στη χώρα μας το 1% των πλουσιότερων κατέχει το 56% του εθνικού πλούτου, μας λέει η Credit Suisse: (http://tvxs.gr/news/apopseis/neofileleytherismos-ftoxeia-kai-filotimo). Αν ήθελαν θα επένδυαν από αυτά που άρπαξαν. Αλλά πάμε σε μια ακόμη λαθροχειρία του άρθρου: Πως ορίζει τον παραγωγικό και τον μη παραγωγικό τομέα ? Θεωρεί μη παραγωγικό τομέα ΟΛΟΚΛΗΡΗ τη γενική κυβέρνηση στην οποία περιλαμβάνεται η υγεία και η παιδεία και παραγωγικό τομέα ΟΛΟΚΛΗΡΟ τον ιδιωτικό τομέα στον οποίο περιλαμβάνονται: Οι διαφημιστές, οι μαρκετίστες, οι πωλητές, οι τράπεζες, οι έμποροι, οι μεσίτες και οι μεσάζοντες κάθε είδους, οι εργαζόμενοι στον τζόγο, οι διάφοροι “σύμβουλοι”, οι μανατζαρέοι, οι δικηγόροι, αλλά και οι κατασκευαστικές που “συντηρούν” και “κατασκευάζουν” δρόμους, τα Mall, οι εταιρείες Security, κλπ. Συμπερασματικά, η κατάσταση είναι όντως αδιέξοδη. Οι προτάσεις όμως του Μάνου δίνουν λύση υπέρ της δικής του τάξης και μόνο. Αποσκοπούν στο να κρατήσουν στον αφρό τους λίγους και εκλεκτούς κατασπαράσσοντας τους φτωχότερους.

Advertisements
This entry was posted in Οι πιο πρόσφατες αναρτήσεις, Οικονομικά Άρθρα. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s