Γιατί δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με τους “Ευρωπαϊστές”

Βρέθηκα προ ημερών σε μια παρέα με κάποιους γνωστούς και κάποιους που δεν γνώριζα. Ήταν φανερό ότι με τους περισσότερους είμαστε από άλλους κόσμους.

Δυσκολευόμουν ακόμη και να παρακολουθήσω τη συζήτηση τους, που αφορούσε τα σκάφη τους, μοντέλα, μηχανές, τύπους, μαρίνες, νησιά, κλπ.
Κάποια η στιγμή η κουβέντα έγινε κάπως πιο … “πολιτική” και τόλμησα να πω 2-3 απόψεις. Εννοείται ότι δεν μπορείς να κουβεντιάσεις με κανέναν αν δεν συμφωνείς στα βασικά.
Και ποιά είναι τα βασικά ; είναι η “μεγάλη εικόνα”, η “κοσμοεικόνα”, die Weltanschauung, όπως λέγεται στα Γερμανικά.
Αλλά η μεγάλη εικόνα, δεν συντίθεται σταδιακά και προοδευτικά από επιμέρους στοιχεία. Δεν συντίθεται από μεμονωμένες, ουδέτερες και απροκατάληπτες παρατηρήσεις που συνδυάζονται για να παράξουν την εικόνα.
Η μεγάλη εικόνα προηγείται και συλλαμβάνεται μονομιάς, συνολικά και αυτόνομα.
Και μόνο η μεγάλη εικόνα είναι η “αλήθεια”, δεν υπάχουν μικρές, επιμέρους αλήθειες.
Η αλήθεια είναι το όλον, έλεγε ο Χέγγελ.
Οι παρατηρήσεις και τα επι μέρους στοιχεία νοηματοδοτούνται μόνο μέσα στο πλαίσιο της μεγάλης εικόνας
Όσες οι μεγάλες εικόνες τόσα και τα νοήματα των επιμέρους παρατηρήσεων.

Να έρθω και στο “δια ταύτα”. Τα παιδιά ήταν ευρωπαϊστές, φυσικά, και είχαν απόψεις του τύπου:
– μας ζορίζουν βέβαια, οι εταίροι, αλλά τελικά αυτό μας κάνει καλό
– εμείς φταίμε (και ειδικά το ΠΑΣΟΚ το 1981) που χάσαμε την ευκαιρία να αναπτυχθούμε και να γίνουμε όπως οι Γερμανοί και οι Ολλανδοί, κλπ
– Φάγαμε τις επιδοτήσεις…
– Η Ελλάδα είναι όμως παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή, δεν είμαστε αναξιόπιστοι σαν την Τουρκία του Ερντογάν, και οι ευρωπαίοι μας χρειάζονται
– Η ΕΕ δεν είναι μόνο οικονομικό εγχείρημα είναι πάνω από όλα πολιτικό,
– Οι οραματιστές της ήθελαν έναν κόσμο ειρήνης, δημοκρατίας και ανάπτυξης για όλον τον κόσμο
– κλπ, κλπ

Μερικά από τα παραπάνω μπορεί πράγματι κανείς να τα υποστηρίξει με στοιχεία, με παραδείγματα από τη ζωή, κοκ.
Αλλά εγώ τίποτε αυτά δεν μπορώ να δεχτώ, γιατί η δική μου εικόνα είναι η εξής:
Η ευρωπαϊκή Δύση τους τελευταίους αιώνες κάνει σε μια λυσασμένη προσπάθεια να υποτάξει όλον τον υπόλοιπο κόσμο.
Ξεκίνησε τον 16ο αιώνα με την αποικιοκρατία. Ανακάλυψη και αρπαγή πήγαιναν χέρι – χέρι. Η δουλεία που είχε εξαφανιστεί επανέκαμψε.
Ακολούθησε η βιομηχανική επανάσταση και η αποικιοκρατία μετεξελίχθηκε σε ιμπεριαλισμό. Πάντα η μορφή των κτήσεων σχετίζεται με το παραγωγικό μοντέλο του κατακτητή. Ο εμπορικός καπιταλισμός του 17ου αιώνα μπορούσε μόνο να αρπάξει, αλλά η αρπαγή δεν πάει μακρυά, κάποτε όσα μπορεί κανείς να αρπάξει τελειώνουν.
Ο βιομηχανικός καπιταλισμός βλέπει μακρύτερα. Δεν τον ενδιαφέρουν μόνο όσα έχουν οι αποικίες αλλά και όσα μπορούν να παράξουν.
Έτσι, οι μητροπόλεις λένε στις αποικίες: εμπρός παράξτε, μην είσαστε τεμπέληδες, θα σας βοηθήσουμε εμείς και θα σας εκπολιτίσουμε. Μόνο που η παραγωγή της αποικίας γίνεται οργανικό μέρος της παραγωγής της μητρόπολης. Πάνω από όλα η αποικία απαγορεύεται να παράξει για τις ανάγκες της. Θα δεθεί με σχέσεις οικονομικής εξάρτησης από τη μητρόπολη. Η μητρόπολη μεταφέρει στην αποικία την παραγωγή που δεν την συμφέρει. Θα εισάγει πάμφθηνα, και θα εξάγει πανάκριβα. Ταυτόχρονα, για να “αναπτυχθεί” η νεο-αποικία θα πάρει δάνεια και θα πληρώνει για πάντα τόκους.

Από τα τέλη του 19ου αιώνα, όχι πάνω από 10 χώρες (και τα μεγάλα κεφάλαιά τους φυσικά), προσπάθησαν να με διάφορους τρόπους να ενσωματώσουν σε υποτελείς ρόλους όλες τις άλλες χώρες της υδρογείου. Πολέμησαν μεταξύ τους σε 2 παγκοσμίους πολέμους, συμπαρασύροντας και τους δορυφόρους τους σε αυτούς, για να επανακαθορίσουν τις μεταξύ τους ισορροπίες.
Μεταπολεμικά ίδια η σύλληψη της ΕΕ και του Ευρω είχαν σκοπό να εξυπηρετήσουν ως μηχανισμοί νεο-αποικιοποίησης. Τι είδαμε στη σειρά: α) τη διάλυση της παραγωγικής δομής των χωρών της περιφέρειας με κατάργηση των δασμών και με επιδοτήσεις, β) εμπορικά ελλείμματα γ) δανεισμό και χρέος δ) καθεστώς επιτήρησης για αποπληρωμή των χρεών ε) αρπαγή της ΔΕΗ, των λιμανιών, των ορυχείων κλπ, κλπ.

Λέγοντάς τα αυτά στους γνωστούς που αναφέρω πιο πάνω με θεώρησαν σίγουρα “αποκλίνουσα περίπτωση”.

Άντε να συννενοηθείς …

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s